Sant’Antoni de Sevennero

Sa cheia medievale de Sant’Antoni de Sevennero est inditulada a Santu Antoni Abate e d est posta in punta de una “dolce collinetta” a filu de “lo stradone comunale di Ploaghe” a oios de sa cheia derruta de Sant’Antine, e a valuta de chentu metros dae s’abbadia de Santu Micheli.

In sos documentos de sa visita pastorale de su Mussignore Alepus de su 1552, si narat chi fit sa cheia manna de sa biddighedda de Sevennero.
Torrada a fraigare si podet dare in su de XIII seculos dai sos padres de Vallombrosa chi an impreadu sos mastros chi aian tribagliadu in Santu Micheli, at una navada ibia chi at s’abside e sa cobertura a traes de linna. Est bascia, longa 12,95 metros e longa 5,58 metros.
Si bi podet intrare dai duos portales, dai unu in fatzada e dai s’atteru in su costazu de manca.

At una sagrestia manna e a costazu sas pedras de paritzas domos chi de tzertu in su Medioevo las impreaian pro bizare sos pelegrinos chi in meda b’andaian. Sas domittas chi amus fendomatu, segundu su chi at nadu su retore Cossu devian esser ses e las deven aer fattas fagher, gai comente fit amministratore de sos benes de sa cheia, su peidru Giuanne Maria Lisai, retore de Piaghe in sos primos de su settighentos.
Sa fatzada, su portale cristadu e su balcone a retangulu sun torrados a manu a su tempus de sos aragoneses. Sos peigheddos sun piccados in d unu muru chi si bidet meda. In mesu in mesu de s’abside b’at una monofora no alta meda, cun s’ala de subra sestada, larga a s’ala de fora e pius astringa a s’ala de intro. In su muru a s’ala in ue naschet sole b’at un’abertura a fromma de rughe.

In su articulu de su retore Cossu, de Tzaramonte, de su matessi tempus de su calonigu Ippanu e retore de Piaghe, publicadu in su Bullettino Archeologico Sardo in su 1858, b’at iscrittu chi in sa cheia b’aiat un’altare ibia cun d una istatua de linna de su santu, tribagliada e colorada, chi faghiat a bider unu betzu avi longu e canu e cari nieddu chi faghiat intrare venerassione a beru.
Sa cheia a poi l’at fatta accontzare in su 1857 su teologu Istanillau Ipanu e in su 1908 su retore Ruzu.